یاددداشتها و خاطرات من

یادداشتی برای دل خودم. یادداشت شماره پانصد و هفتاد و یکم.

jeybiss — Wed, 09 Sep 2009 10:01:18 GMT

چند وقتی است که زیاد میخوابم. نمیدانم اثر روزه های رمضان است یا چیز دیگر. یعنی از هر فرصت کوچکی هم که به وجود می آید میخوابم. و چه راحت هم خوابم میبره. البته وجه اختلاف من با بقیه اینه که مواقع ناراحتی و اوقاتی که فکرم مشغوله بهتر میخوابم. چون توی این دنیا نبودن برام راحت تره..

ولی چیزی که این وسط فکرم را به خودش مشغول کرده خوابهای زیادی هست که این چند روز میبینم. شاید اگر بیست دقیقه هم بخوابم خواب میبینم. در شبانه روز بیشتر از ۵ خواب مجزا میبینم. همه اش را تا آخر و سرانجام. بدون کم و کاست و نقصی. و اتفاقا تا حدودی یادم هم میماند که چه دیده ام. و راستی چقدر هم رنگی.

قبلا تر ها همیشه ماجرای رویاهایم در فضای غریب دیگری اتفاق می افتاد که این فضا برای من در عالم خواب آشنا بود ولی در بیداری همچنین جایی وجود نداشت.

جدیدا همه رویاهایم در همین دنیاست. در همین موقعیت زمانی و با آدمهای همین دنیا و ادامه بیداریم در این دنیا.

انگار که خدا دارد کار خودش را کمی سریعتر انجام می دهد. حس میکنم خدا CD جریان زندگی ام را روی دور تند گذاشته که دارد TRACK ، TRACK ایام را (دیده یا ندیده ) بدون دخالت من رد میکند و این گذر در خواب هم امانم نمیدهد. اتفاقاتی که مطمئنم اگر بیدار هم بودم برایم در بیداری هم اتفاق می افتاد. و حالا رد شده و فقط خدا لطف میکند نماهایی از آن را در خواب میبینم. و ادامه اش دقیقا در چند ساعت بیداری بعدی ام اتفاق می افتد.

فکر کنم خدا دارد من را کمی زود تر به آن نقطه برخورد خطوط در هشتِ کف دستم میرساند.

به کجا ؟

jeybiss — Sun, 30 Aug 2009 15:56:41 GMT

چند وقت پیش بود موقع رانندگی ، ییهو یاد یک خاطره ای افتادم که خنده بر لبانم آمد. مینا پرسید که به چی فکر میکنی که تو دلت خندیدی من هم برایش این موضوع را تعریف کردم که آدم گاهی چه فکر ها و خاطراتی از سرش میگذرد نظیر این که سالهاقبل زمانی که دوران پیش دانشگاهی را طی میکردم، معلم ادبیات یکی از شعرهای شفیعی کدکنی را با شعر سعدی مقایسه میکرد و از تشابه سرایش آن دو برایمان توضیح میداد. من که مجذوب محتوای شعرهای شفیعی شده بودم با همان حال بچگی خودم از معلم پرسیدم : اقا اجازه! حالا شفیعی کدکنی قدیمی تر بوده یا سعدی؟ کلاس خنده ای کرد و معلم هم با نگاهش جواب من را داد.

از اون موقع تا حالا بیشتر از ۱۱ سال میگذره و امروز موقعی که صفحات اخبار را در وب مرور میکردم ، خنده که نه . یک حسی که نمیدونم دقیقا اسمش را چی بذارم اومد سراغم نمیدونم غم بود، یأس بود یا یه حس ، که مسلما اگه کسی کنارم بود دوباره از چهره ام مشخص بود.

دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی از ایران رفت .

به کجا چنین شتابان ؟
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان ؟
همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان ؟
به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر !‌ اما تو دوستی خدا را
چو ازین کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را

یاداشتی برای دل خودم. (یادداشت شماره پانصد و شصت و پنجم)

jeybiss — Sat, 30 May 2009 12:55:18 GMT

از تو هیچ دیگر نمی خواهم

همین که

سر به سر رویاهایم نگذاری و

سنگ به شیشه ی خوابم نزنی

کفاف یک عمر تنهائی ام را می دهد

من که

سر و ته زندگی ام را

سنجاقی به هم می آورد ...

jeybiss — Thu, 14 May 2009 19:03:18 GMT

مونالیزا (+) راجع به ghost writer نوشته بود.

ghost writer که ترجمه ی درستی ، هنوز در فارسی ندارد معمولا به نویسندگان اجیر شده یا پشت صحنه ای میگویند که با مهارت مینویسند .البته نه برای خودشان بلکه برای دیگران . نظیر این کتابها را میتوان خاطرات افراد مشهور و معروف را مثال زد که خودشان اصلا استعدادی برای نوشتن انچه برایشان گذشته ندارند و افراد دیگری با مهارت زندگی انها را به تحریر در میاورند و بعد اسم آن فرد معروف روی جلد می اید. و یا حتی جملات معروف و ماندگاری که بسیاری از سیاستمداران هم میگویند ساخته و پرداخته همین نویسندگان پشت صحنه است که معمولا استعدادشان به نام شخص دیگری رقم میخورد.

از همه این حرفها که بگذریم...

پیمان ابدی هم رفت.

اخبار میگفت که حين انجام عمليات بدلكاري در تله‌فيلم «چشم‌هاي نامحسوس» در شش كيلومتري جاده كن درگذشت.

پیمان، بلدکار حرفه ای و تحصیل کرده سینما بود كه بخاطر بازي در مجموعه آلماني "كبري - 11 " شهرت فراوان دارد، هنگام مرگ 37 سال داشت و از چند سال پيش براي آموزش هنرپيشه هاي ايراني به كشور بازگشته بود.

کارش را خیلی قبول داشتم و. به نظرم شغل او هم یک جورهایی مثل همان ghost writer ها بود. بازی میکرد بدلکاری میکرد به جای نقش های معروف . اخرش هم وقتی آن نقش معروف داشت زیر سایه اب میوه میخورد پیمان به جای او هنگامی که از اتوبوسی که قرار بود منفجر شود به بیرون پرید ، زیر چرخهای اتوبوس ماند و بعد در سه مرحله منفجر شد.

روحش شاد. رفتنش خیلی متاثرم کرد.

whats iranians dearms

jeybiss — Fri, 03 Apr 2009 13:29:18 GMT

به این عکسا هم یه سری بزنید....

(+)

من قائم مقام بودم . نه بز اخفش !

jeybiss — Tue, 03 Mar 2009 12:58:18 GMT

فیلم گفتگوی رادیو زمانه با آیت الله منتظری : جمهوري اسلامي يعني حكومتي كه مردم پايه گذارش باشند.

:: این تاریخ سوخته ملتها ، گاهی شنیدنش مثل خوردن قیمه ی ظهر عاشورا کیف میده ! .

jeybiss — Mon, 26 Jan 2009 14:10:18 GMT

در زندگی گاهی هوا مه آلود است .

مثل همین امروز صبح که میرفتم سر کار.

اصلا آدم نمیفهمد چند قدم جلوتر چه خبر است.. و یا چه چیزهایی ناگزیر مثل چاله چوله های کف خیابان یکهو جلوی چشم آدم ظاهر میشود.

هیچ کس هم نمی بیند که آدم در یک صبح زمستانی صادقانه فقط دارد میرود دنبال زندگی اش.

آدم خودش است و خودش.

این خاصیت روزهای بی اعتمادی زمستان است.

قبرستان نامه

jeybiss — Tue, 23 Dec 2008 21:07:18 GMT

اخيراً دفن كردن تلفن همراه در كنار اجساد براي ارتباط شخص فوت شده با بيرون از قبر در جهان رواج يافته است!

اين خبر را چند وقت پيش در خبرگزاري فارس خواندم كه دفن كردن گوشي تلفن همراه در كنار اجساد ابتدا از آفريقاي جنوبي آغاز شد و اكنون به آمريكا و كشورهاي اروپايي كشيده شده است.

هدف از دفن كردن گوشي تلفن همراه هم به همراه اجساد با اين انگيزه انجام مي‌شود كه ممكن است فرد نمرده باشد و فعاليت قلب او از سرگرفته شود.

با وجود مطرح شدن اين توجيه، پديده دفن تلفن همراه در كنار اجساد، ميزان وابستگي روزافزون انسانها به تلفن همراه را نشان مي‌دهد.

شبكه ايران هم گزارش داده بود كه : بعضي افراد در كشورهاي غربي وصيت مي‌كنند كه روي سنگ قبرآن‌ها شماره تلفن همراه‌شان نوشته شود تا مردم بتوانند پيام كوتاه تسليت براي مرده ارسال كنند

پ ن :: چند وقت پيش ،‌ يك فردي را گرفتند كه شبها گور ها را ميكند و مرده ها را تكه تكه ميكرد . بعد ها مشخص شد كه وي با ارتباطي كه با غسالخانه داشته است با شناسايي متوفياني كه در قسمتهايي از شكستگي استخوانهاي بدن خود داراي پلاتين(كه همان طلاي سفيد خودمان است ) داشتند،‌ شبانه با نبش قبر،‌ بدن آنها را شكافته و پلاتين ها را در مي آورده ،‌ از اين موضوع كه بگذريم اگر رسم موبايل خاك كردن نيز در ايران رواج پيدا كند تعداد گوركنهاي غير مجاز ميليوني خواهد شد !!!

یادداشت شماره پانصد و پنجاه و چهارم - يادداشتي براي دل خودم .

jeybiss — Thu, 02 Oct 2008 22:19:18 GMT

بامداد جمعه دوازدهم مهرماه هشتاد و هفت

پایلوت صنایع شیمیایی

اگر يك روزي همان اوايل (سال ۸۴) ميدانستم كه با چنين علم سنگيني روبرو هستم در اين راه پا ميگذاشتم ؟

راستش فكرش را كه ميكنم جوابم نه نيست.

اين موضوع با مشخص شدن سختيهايش ،‌ برايم روز به روز حياتي تر ازهمه چيز شده است. حتي از كارخانه كه ديگر اين روزها اهميتش برايم به اندازه اين كار نيست. سپرده امش به حميد.

. يك جور هايي براي يك جنگ شده است . بايد به خودم ثابت ميكردم كه ميتوانم.

در اين سه سال تمام وقت ،‌ذهن و سرمايه ام را در اين راه گذاشتم. آنقدر ازمايشهايم به خطا خورد كه حالا كه فكرش را ميكنم تعدادش مطمئنا بالاي صد مرتبه است.

چند شب پيش يك خوابي ديدم . يك چيزي توي مايه هاي سونس رو ويستا. يك حسي به من گفت كه مشكل كارم كجاست. و تازه فهميدم كه كارم از بيخ اشكال دارد.

ميخواستم براي هميشه اين پرو‍ژه را كنار بگذارم. ولي به خودم چند روز مرخصي دادم تا فكرهايم را دوباره جمع كنم.

ديدار اتفاقي ديشبم با محسن پور كه از من سراغ كار را گرفت و اينكه چقدر بيصبرانه منتظر اين مساله بود كه همسرش در اين كار مشغول شود. و اينكه اين مساله چقدر براي من بي اهميت بود كه اصلا يادم رفته بودش،‌ مرا به خودم اورد كه مجال صبر كردن نيست.

ديشب دوباره به خودم اجازه اين ريسك را دادم.

با اراده آمدم. تمام توانايي و تجربه هاي گذشته ام را به كار گرفتم .

و دوباره از صفر.

البته اينبار با چراغي روشن از تجربيات گذشته ام همراه با اراده مضاعفي كه مينا به من داد و تجميع امكاناتي كه در اين چند سال جمع كرده بودم .

بايد اينبار تكليفم را با خودم و اين فرمول شيميايي براي هميشه مشخص ميكردم .

ظهر در حين كار ،‌ سايت علي باباي چيني ها را كه مرور ميكردم تازه فهميدم كجاي كار هستم و قدم در چه راهي گذاشته ام.

به خودم گفتم من بايد بتوانم.

اكنون

چهل و هفت دقيقه بامداد جمعه دوازدهم مهرماه هشتاد و هفت ،‌

توانستم!

پ ن :: اين تواسنتن را نوشتم تا يادداشتي باشد براي دل خودم . و بدانم كه اين قدمي است براي قدمهاي بزرگتر و مطمئنم كه حتي اگر دوباره هم همه چيزخراب شود،‌ آنقدر علم وتجربه ام در اين كار زياد شده است كه باز هم ادامه خواهم داد و خواهم جنگيد.

خاتمی بیاید یا نه ؟

jeybiss — Fri, 26 Sep 2008 21:41:18 GMT

بچه تر ، که بودم توی میدون يكي از شهرهاي اطراف اصفهان ، هر سال با خانواده ميرفتيم و تعزیه را میدیدم . روی سن دو سه تا آدم قولچماق و سیبیلو نقش اشقیا و چنتا مرد نحیف و پنچر و نورانی نقش اولیای کربلا رو بازی میکردند ... بین دو نیمه گاهی میدیدم شمر و حضرت عباس سیگار به هم میدن و میگن و میخندن و پولهای توی کشکول رو بالمناصفه ! تقسیم میکنند ... شروع سانس بعد ، اینبار اون مرد سیبیلوهه نقش حضرت عباس و اون نورانیه نقش خولی رو بازی میکنند و احتمالا پشت صحنه باز سیگار و تقسیم پول و اینا ...یادمه از اون آدم مهربونه و نورانیه خیلی خوشم میومد .خدائیش توی هر نقشی که میرفت ، بازیش محشر بود !

:: پ ن : کامنتهای سایت درخواست آمدن از خاتمی رو که بخونین میفهمید که همچنان مردم منتظرن اون مرد نورانیه بیاد روی سن و نقش اولیا و منجی رو بازی کنه ! . احتمالا برای این عده خیلی مهم نیست پشت صحنه ، کی برای کی سیگار آتیش کنه و پولها چطور تقسیم بشه . فقط اون نورانیه بیاد ! .