مدتها است که اینجا ننوشته ام... تاریخ پست قبلی را که نگاه میکنم بیشتر از یک سال است.

 نمی دانم وقتش را نداشته ام یا دیگر دلم به نوشتن نمیرود...

نوشته ی پایینی صفحه (+) را که میخوانم تازه میفهمم که راستی چه زود میگذرد... آدم گاهی چه دقدقه هایی دارد (دقدقه را درست نوشتم؟) و خوب چه زود همه چیز میگذرد و فقط خاطره هایش میماند.

شاید دیگر اینجا کمتر بنویسم ...

فعلا در فیس بوک صفحه ای دارم البته با مشخصات اصلی خودم که آن را هم گذاشته ام فقط برای نشانه ای از بودنم.  همین...

به نظر من حیوونا یه دنیای خاصی دارن که ما ادما اگه روش درستی برای ارتباط برقرار کنیم ، خیلی خیلی راحت  میتونیم با اونا ارتباط برقرار کنیم.... اونا شخصیت و حتی احساسات خاص خودشون را دارن. احساساتی که شاید به نظرمن  خیلی خیلی پیشرفته تر از اونی باشه که برای ما قابل درک باشه. ساده ترین و پیش پا افتاده ترینش که برای ما انسانها قابل درکه ، احساسات مادر و فرزندی هست که به وضوح در همه ی حیوانات دیده میشه. به نظر من در مورد حیوانها صرف نظر که از چه دسته و نژادی باشن  اگه بتونیم احترام و ارامش را در مورد اونا رعایت کنیم به نتایج شگفت انگیزی میرسیم و خیلی راحت میتونیم با اونا ارتباط برقرار کنیم! اونها خیلی راحت میتونن زبان ما را بفهمن و به درخواست های ما عکس العمل نشون بدن.  اگه با تمرکز کامل دو اصل  احترام و ارامش در مورد حیوانها رعایت بشه اونا حتی به درخواست های کلامی ما هم (صرف نظر از اینکه با چه زبان و یا لهجه ای باشه) میتونن عکس العمل نشون بدن و این یه پاسخ روحی هست و رمزی که معمولا رام کننده های حیوانات از آن برای به اصطلاح تربیت! و رسیدن به خواسته های خودشون در  سیرک و ... استفاده میکنن.

هنوز پس از سالها ، با توجه به مشغله فکری و کاری زیادی که دور و بر خودم درست کردم، شغل پاره وقت خودم را در اداره دامپزشکی ادامه میدم. در طی ۴ روز منقطع در ماه به حدود  ۱۵۰۰تا خانم از نوع گاو ،  یه سری میزنم. یه تجربه جالب را میخوام از این مساله اینجا بنویسم، و اونم اینه که توی گاوداریهای بزرگ و صنعتی ، گاوها معمولا یه شماره شناسایی ۴ تا ۶ رقمی خاص دارن که با اون شماره شناسایی میشن و این شماره روی یک پلاک پلاستیکی نوشته میشه و به گوش اونها مثل گوشواره پرچ میشه. چند وقت پیش توی یه گاوداری بودم که حدود ۱۰۰۰ راس گاو شیرده راباید زمانی که به شیردوش می امدند ، شماره اونا را با نمونه هایی که قبلا ازشون گرفته بودم تطابق میدادم. دو تا کارگر این شماره ها را برای من از روی گوش گاوها مینوشتن. معمولا کارگرها مجبور میشدن سرگاو را محکم توی دستاشون بگیرن و شماره را از روی گوش گاو به زحمت بخونن که گاو هم توی این موقعیت خیلی واکنش نشون میداد و عصبی میشد و خواندن شماره خیلی سخت تر میشد. که البته چاره ای هم به جز این نبود چون خواندن این شماره برای کارگرها در حالت عادی ، چون گاوها  مرتب سرشون را تکون میدن و یا  پایین میگیرن و یا گوششون را تکون میدن کار خیلی سختی بود. برای اینکار یه روشی را با توجه به اصل احترام و ارامش  امتحان کردم که اولش برای خودم هم قابل باور نبود. و اون هم این بود که به گاوها که نزدیک میشدم خیلی با احترام و یواش با گاوها صحبت کردم (البته مواظب بودم که بقیه ادمایی که اون دور و بر بودن منو در این حالت نبینن و فکر نکنن من دیوونه شدم) وقتی نزدیک یه گاو میشدم اول خیلی با احترام مثل اینکه دارم با یه ادم خیلی متشخص روبرو میشم بهش سلام میکردم و بعد از حال و احوال پرسی کوتاه ، میگفتم که نمیخوام اذیتش کنم و  ازش تقاضا میکردم  که در صورت امکان،  گوشش را به من نشون بده که بتونم شماره را بخونم. در کمال ناباوری بدون اینکه دستی به گاو بزنم و بدون هیچ عمل فیزیکی از طرف من ، و بدون اینکه هیچ اموزشی هم از قبل دیده باشه ، گاو سرش رابه طرف من میاورد و اون گوشی را که شماره روش بود میچرخوند و به طرف من و به سمت بالا میگرفت تا براحتی بتونم شماره را بخونم. بعد از اینکار معمولا از گاو تشکر میکردم و به سراغ بعدی میرفتم. انگار دقیقا صحبت های منو میفهمید. شگفت زده شده بودم و بدون هیچگونه مشکل و دردسری این کار را انجام دادم و تقریبا به جرات میتونم بگم درحدود ۱۰۰٪ گاوها که اینقدر سرشون را تکون میدادند با این روش شماره شون را خیلی راحت و با ارامش به من نشون دادن تا بتونم بنویسم.  ماه بعد هم که اونجا رفتم دوباره از همین روش استفاده کردم و متوجه شدم که حتما هم نیازی نیست که کلمات را به زبان بیاورم و به این نتیجه رسیدم  اگه این کلمات و بهتر بگم احساسات را بشه با یه روش خاصی به حیوانات انتقال بدیم خیلی  راحت میشه جواب گرفت و با اونا ارتباط برقرار کرد.

شما هم میتونین اصل ارتباط با تمرکز،  احترام و ارامش را امتحان کنین. نیازی نیست حتما یه گاو توی بالکن خونه اتان داشته باشید. با ماهی اکواریومی و یا پرنده های خانگی و یا حتی گربه های ولگرد توی خیابون هم میشه امتحان کرد...

اگر مساله  وام بانک حل شود و دوباره وام بگیریم و بعد از آن مشکل تعزیرات هم رفع گردد همچنین حشره کش چینی هم که شرکت وارد کرده است به برکت افزایش تولید مثل کنه های قرمز اروپایی درختان سیب و گردو ، به سلامتی به فروش رود و جان تمام اروپایی های قرمز پوش را بگیرد و پولهایش برگردد و خط تولید یونیفر نیز به کار بیافتد و مشکلمان هم با سازمان دارایی هم امسال به علی الراس شدن نکشد و بتوانیم علف کش پاراکوات تولید کرده و نیز مشکل تب برفکی را هم حل نماییم. و در کنارش یادم نرود که لابلای کارهایم قرار داد دفتر کار را در شهرک دوباره تمدید نمایم و دیود پشت صفحه کیلومتر ماشین را عوض کنم و تا آن موقع خودم هم مثل کنه های قرمز مسموم نشده باشم و یک  فیلر ریلی مثل  زمزم بخرم  و راستی یادم نرود دماغی عینکم را هم که شکسته عوض کنم و تانک انبساط بویلر را هم واشر بیاندازم و نشتی تانک زایلین را بگیرم و خط روغن را هم تمام کنم و برای قلبم هم یک دکتر درست و حسابی بروم و راستی قسط اپارتمانی که قرار است دولت مهروز در طرح مسکن مهر  واقع در بیابان بسازد و خودم هم نمیدانم چرا اصلا در ان طرح شرکت کرده ام را هم بدهم و جواز  کارمان را تمدید کنم و مساله شرکت را با سفارت انگلیس که فعلا به جز کریستین موستوفی کسی انجا نیست حل کنم.  آن وقت است که کمی کارهایم سبک شده و آرام میگیرم....

 راستی چقدر ارامش خوب است. چقدر دوری از این دنیا و گرفتاریهایش خوب است. چند هفته پیش که از کارخانه برمیگشتم،  در بین راه با یک مرد المانی آشنا شدم  که تک و تنها از شهرش تا اصفهان را با دوچرخه رکاب زده بود. و حالا داشت غروب قرمزو نارنجی آفتاب بیابان را در یکی از پارکینگ های بین راهی تماشا میکرد. تمام اثاثیه اش فقط کول پشتی اش بود و میپرسید که چند کیلومتر دیگر تا اصفهان راه است و هتل خوب و ارزان کجاست. چقدر دلم میخواست مثل او باشم،  فارغ از تمام مشکلات دنیا و بروم برای خودم سیاحی. راستی ارامش چقدر خوب است.